ఒక పల్లెలో ఏటా దేవుడి ఊరేగింపు ఘనంగా జరిగేది. ఆ పండుగ రోజున ఊరంతా పండగ వాతావరణంతో కళకళలాడేది. వీధులు శుభ్రం చేసి, ముగ్గులు వేసి, తోరణాలు కట్టి, పూలతో అలంకరించి ఊరంతా ఒక దేవాలయంగా మారిపోయేది. దేవుడి విగ్రహాన్ని ఊరేగించేందుకు ప్రత్యేకంగా ఒక ఎద్దుబండిని సిద్ధం చేసేవారు. బండిని కడిగి, పసుపు, కుంకుమతో ముస్తాబు చేసి పూలతో అందంగా అలంకరించేవారు.
ఆ బండిని లాగేందుకు ఊరిలోని అత్యంత బలమైన, ఆరోగ్యవంతమైన ఎద్దును ఎంపిక చేసేవారు. ఆ ఎద్దుకు స్నానం చేయించి, నుదుట బొట్టు పెట్టి, మెడకు గంటలు కట్టి, పట్టు వస్త్రాలు వేసి ఎంతో సొగసుగా తయారు చేసేవారు. ఈసారి నందుడు అనే ఎద్దుకు ఆ అవకాశం దక్కింది.
ఊరేగింపు మొదలయ్యాక నందుడు వెళ్లే దారి పొడవునా జనాలు వంగి నమస్కరించారు. హారతులు ఇచ్చారు. ఆ గౌరవం అంతా తనకేనని నందుడు భావించాడు. గర్వంతో నడకలో మార్పు వచ్చింది. “నేను గొప్పవాడిని” అన్న భావన అతనిలో పెరిగింది.
కానీ సాయంత్రం దేవుడి విగ్రహాన్ని బండిలోంచి దించగానే దృశ్యం మారిపోయింది. అందరూ తమ పనుల్లో నిమగ్నమయ్యారు. నందుడి అలంకారాలు తీసేసి, మామూలు ఎద్దుల పాకలోకి తీసుకెళ్లి వదిలేశారు. ఎవ్వరూ పట్టించుకోలేదు.
అప్పుడు నందుడికి నిజం అర్థమైంది. తనకు వచ్చిన గౌరవం తన వ్యక్తిత్వానికి కాదు… తాను చేస్తున్న పనికి. ఆ క్షణమే దాని గర్వం కరిగిపోయింది.
మన జీవితంలోనూ గౌరవం నిలవాలంటే, మనం చేసే పనుల విలువ పెరగాలి… మనమే గొప్పవాళ్లమని భావించడం కాదు.